Dit kunstwerk begon zonder plan. Geen ontwerp, geen schets—alleen verf, een penseel en een missie: het werk bestaat al, ik hoefde het alleen te vinden. Met zo min mogelijk gedachte liet ik mijn hand over het canvas vloeien. Elke penseelstreek inspireerde de volgende, bewegingen ontstonden als vanzelf. Wat begon als chaos werd langzaam een stroming van kleur, een vloeiende dynamiek die het doek begon te vullen. Maar waar leidde het heen?
Het antwoord kwam onverwacht, op een moment van stilstand en zonder inspiratie. Het was diep in de nacht. Een wandeling door de verlaten bossen langs de Schelde, de enige geluiden waren mijn voetstappen en het zachte geritsel van bladeren. Tot plots—een luide, ijle kreet sneed door de stilte. Mijn ogen schoten omhoog, en daar zag ik het: een majestueuze kerkuil, jagend in de nacht. Nog nooit had ik zo’n dier in het echt gezien, en toch vloog ze daar, slechts enkele meters boven mijn hoofd, alsof het universum mij een teken wou geven. Perfect, puur en onverbiddelijk. Zij was ongetwijfeld op jacht, met een missie, net zoals ik. Het was een moment van inspiratie dat ik niet kon negeren. Ik rende terug naar binnen en begon te schilderen. De uil verscheen op het doek, met in zijn klauwen een muis, gevangen in dat broze moment tussen leven en dood. Luguber, zeggen sommigen, maar dit is de natuur—prachtig en genadeloos. Van daaruit vond het werk zijn eigen betekenis. In de chaos van de penseelstreken ontstond de cirkel van het leven. Ik voegde mijn eigen hand toe. De hand waarmee ik creëer. Deze hand staat symbool voor de schepper. Niet voor een god, maar de kracht van creatie. Want creëren is wat wij allemaal doen. Het hand gaf leven aan het universum, uitgestrekte vingers waaruit een kleurrijke nebula voortvloeit, een oerkracht waarin ons zonnestelsel ontstond. Centraal staat de zon, omringd door planeten—een universum van overvloed. Uit deze stroming kwam ook de slang. De slang is verandering, evolutie, de kracht om je oude huid af te werpen en de moed opnieuw te ontwikkelen. Maar er zit ook iets duisters in, iets dreigends—de strijd met mijn onzekerheden en complexen. Terwijl de uil zijn prooi vasthoudt, kronkelt de slang dreigend om hem heen, klaar om toe te slaan, terwijl het zwarte gat uiteindelijk alles absorbeert en zo een einde brengt aan de schepping zoals wij hem begrijpen: de ultieme balans van creatie en vernietiging. En toen kwam het besef—dit werk representeert overvloed. Niet alleen door wat ik schilderde, maar door wat het mij geleerd heeft. Dit universum, dit leven, is bezaaid met overvloed. Overvloed van schoonheid, van leven, van betekenis, van kracht, en ja, ook van dood. Daar ligt de boodschap van dit werk, en daarom koos ik voor de titel: “ABUNDANCE”. Het is mijn boodschap aan de toeschouwer: besef dat je leeft in een wereld van overvloed. Al lijkt het soms dat je tekort komt, dit leven heeft zoveel meer te bieden dan je denkt. Kijk om je heen, kijk naar binnen, en je zult het zien—overal. Wat begon als pure chaos, als verf zonder plan, werd een ode aan de schepping en het leven zelf. Een creatie waarin alles samenkomt: schoonheid, dood, verandering, en de eindeloze dynamiek van het universum. Ik voel me vereerd dat ik dit werk in deze compositie heb gevonden, evenals het mij gevonden heeft. Ik ben trots op hoe chaotisch werk zonder intentie uiteindelijk geëvolueerd is tot een levensles die ik voor altijd zal koesteren.
