Een 12 meter hoog visueel eerbetoon aan de fundamenten van ons bestaan. Een visuele meditatie die de toeschouwer uitnodigt om stil te staan bij de fragiele schoonheid van tijd, de grenzeloze uitgestrektheid van ruimte en de voortdurende zoektocht naar verbinding – met onszelf, elkaar en het universum.
Met de zandloper en het zand dat door vingers glipt, benadruk ik de kostbaarheid van de tijd die we hebben in dit universum. Tijd is het enige dat je echt bezit, en dan vooral het hier en nu. De gebarsten zandloper herinnert ons eraan dat niets oneindig is, terwijl uit de kleurrijke spiraal een kosmos ontstaat die ruimte en leven symboliseert, en zo dus ook creatie. Het contrast tussen vergankelijkheid en oneindigheid vormt de kern van dit werk.
De vogel in het kunstwerk is een motief dat al jarenlang in mijn werk terugkomt. Voor mij staat hij symbool voor vrijheid in al haar vormen – voor mij een essentieel streven, zowel in mijn leven als in mijn kunst. Hier lijkt hij voort te komen uit de zandloper, een subtiele verwijzing naar hoe ook ik als kunstenaar gevormd ben door de tijd.
De astronaut zweeft tussen aarde en universum, als een brug tussen het bekende en het ongrijpbare. Zijn gestrekte hand zoekt naar wat niet vast te houden is – een vergankelijk besef in een psychedelisch bewustzijn, een krachtig beeld voor ontdekking, verlangen en inspiratie. In zekere zin is hij ook een spiegel van mijn eigen creatieve zoektocht: een ontdekker in een wereld van eindeloze opportuniteiten.
Onderaan toont het werk de ruïnes van het Fort van Wilrijk, verweven met een weelderige natuur die buiten de kaders van het kunstwerk lijkt te groeien. De tropische bloem op de voorgrond voegt een tijdloos en universeel element toe aan deze lokale referentie. Met het spel van contrasten tussen geschiedenis en verbeelding heb ik getracht het geheel een dynamiek te geven die verder gaat dan de fysieke locatie van dit werk.
Wat dit project voor mij bijzonder maakt, was de vrijheid om volledig in de grootsheid van de muur op te gaan. Hoewel er richtlijnen waren vanuit de opdrachtgever, gaf de schaal me de ruimte om mijn eigen ritme te volgen en delen van het ontwerp los te laten. De initiële beperking van deze richtlijnen, hebben me ertoe gedwongen om nieuwe ideeën en concepten te verkennen die mijn artistieke grenzen hebben verlegd. Door improvisatie binnen restricties ontstond een werk waar ik trots op ben. Zo heb ik mijn eigen gedachten kunnen verwerken en versmelten met vooraf bepaalde waarden – een ode aan creatie in al haar vormen.
